Kategorie materiałów Ekonomia

Przedmiot: Techniki negocjacji Wróć do kategorii

Negocjacje zbiorowe

plik Pobierz Negocjacje zbiorowe.txt


Negocjacje zbiorowe
 


 
1. Istota i znaczenie negocjacji zbiorowych. 1
2. Struktura negocjacji zbiorowych. 4
3. Przedmiot negocjacji zbiorowych. 6
4. Procedury i rezultaty negocjacji. 8
5. Style negocjacji. 12
6. Błędy w negocjacjach. 16
ZAKOŃCZENIE 18
BIBLIOGRAFIA 19

 


WSTĘP


Sprawami zatrudnienia w organizacjach zajmują się zazwyczaj profesjonalni pracownicy ds. personalnych, niekiedy wspomagani przez innych kierowników odpowiedzialnych za określone sprawy związane z zatrudnianiem i prowadzeniem negocjacji. Korzystają oni z rozmaitych kanałów, aby dotrzeć do pracowników o różnych umiejętnościach i doświadczeniach potrzebnych organizacji. Jeżeli organizacja zatrudnia członków związków zawodowych, to zazwyczaj związek i zarząd przystępują do negocjacji zbiorowych w jakiejś postaci, by ustalać płace, warunki pracy, czas pracy itd.
W ostatnich dziesięcioleciach nastąpiły gwałtowne zmiany w stosunkach pracowniczych. Nastąpiła profesjonalizacja zarówno pracowników ds. personalnych, jak i władz związkowych. Ponadto pracodawcy na ogół godzą się na proces negocjowania układów zbiorowych i współpracują ze związkami zawodowymi, aby zwiększyć stopień odpowiedzialności i proces współuczestnictwa pracowników. Strajki okupacyjne i gwałtowne wybuchy, typowe dla początków działalności związków, dzisiaj należą już raczej do przeszłości. Związki zawodowe zamiast tego nakłaniają do akcjonariatu pracowniczego, do programów podziału zysku, które powodują, że pracownicy są finansowo zainteresowani sprawami organizacji, oraz do programów poprawy jakości warunków pracy, umożliwiających pracownikom sprawowanie w większym stopniu kontroli nad tym, co i jak robią.
Poniższa praca przedstawia istotę i znaczenie negocjacji zbiorowych, ich  strukturę, przedmiot oraz style i procedury negocjacyjne.


 


1. Istota i znaczenie negocjacji zbiorowych.

Podstawowe określenie negocjacji można ująć w proste stwierdzenie: jest to sekwencja wzajemnych posunięć, poprzez które strony dążą do osiągnięcia możliwe korzystnego rozwiązania częściowego konfliktu interesów, prze czym muszą one posiadać świadomość częściowej wspólnoty interesów, bez czego nie byłoby możliwe rozpoczęcie rozmów. Przez sekwencję posunięć należy rozumieć nie tylko wymianę słów, wypowiedzi, ale także towarzyszące im działania, czasem znacząco determinujące wyniki rozmów.
Sytuację, w której korzyść jest uzyskiwana wyłącznie przez jedną stronę nazwać można quazi – negocjacjami, manipulacjami lub perswazją mającą na celu wymuszenie. Jeśli rozmowy przetargowe prowadzone są przez więcej niż dwie strony, to korzyść powinna być oczywiście wielostronna. Można dodać, iż dążeniem każdej osoby przystępującej do negocjacji powinno być osiągnięcie takiego stanu rzeczy, który bez przeprowadzenia rozmów i wzajemnych ustępstw w ich trakcie byłby niemożliwy do osiągnięcia. Mówiąc jeszcze inaczej: negocjacje są procesem, w którym dwie strony – o częściowo rozbieżnych, a częściowo zbieżnych interesach – dążą do osiągnięcia porozumienia.
Podstawowym mechanizmem porozumienia jest wymiana ustępstw, koncesji, wzajemne stawianie sobie warunków, których spełnienie określa dalsze postępowanie stron – każda ze stron zyskuje coś kosztem rezygnacji z czegoś innego. Tak więc negocjacje to nie sprzedawanie i kupowanie, ale dążenie do porozumienia, dopasowania indywidualnych  interesów w znacznie szerszym rozumieniu.
Inne możliwe sposoby definiowania negocjacji akcentują różne aspekty tego procesu. Można wyróżnić definicje określające negocjacje jako proces wymiany handlowej, trwający tak długo, aż zostanie osiągnięte porozumienie. Kolejne podejście zakłada, że podstawą jest podejmowanie decyzji w drodze wzajemnego przekonywania się i argumentacji. Chodzi w tym przypadku o traktowanie przedmiotu negocjacji jako wspólnie rozwiązywanego problemu i nadanie kolejnym posunięciom charakteru informacyjno – zadaniowego. Ich celem powinna być zmiana sposobu widzenia i interpretowania sprawy: interpretacje w kierunku dostrzegania wspólnych korzyści z zawarcia umowy będą sprzyjać zbliżeniu; interpretacje w kierunku dostrzegania rozbieżności będą powodować roszczenia, pretensje, działania izolacyjne, oddzielanie się od rozmówcy. Takie określenie szczególnie trafnie odpowiada sytuacji konfliktu społecznego czy wewnątrzorganizacyjnego, w którym trzeba doprowadzić do powtórnej integracji rozpadającego się układu społecznego, przedsiębiorstwa, organizacji czy stowarzyszenia.
Na przebieg negocjacji wpływają nie tylko czynniki związane z konkretnym przedmiotem rozmów, lecz także wiele innych. Do najważniejszych zaliczamy cechy osobowości rozmówców (w tym ich umiejętności negocjacyjne), sytuację, w jakiej dochodzi do procesu przetargowego, kontekst społeczny oraz przyjęte założenia strategiczne.
Realistyczne spojrzenie na proces negocjacji wymaga zrozumienia, iż składa się on z długotrwałych sekwencji wzajemnych zachowań. Długotrwałość pozwala na znacznie większą tolerancję wobec ewentualnych strat krótkoterminowych, partnerzy bowiem bilansują wyniki w szerszej perspektywie czasowej. Długi okres wzajemnej znajomości zwiększa zaufanie i pewność co do przewidywania posunięć partnera. Pojawienie się nowych możliwości, nowych ofert jest szansą nowych korzyści, ale i nowych strat. Trzeba określić ryzyko, szanse sukcesu i prawdopodobieństwo porażki. Temu służy w dużym stopniu prowadzenie negocjacji.
Jeżeli stroną negocjacji jest zbiorowe przedstawicielstwo pracowników (związki zawodowe), to niezależnie od liczebności pracodawców jako drugiej strony mamy do czynienia z negocjacjami zbiorowymi, określanymi mianem rokowań zbiorowych.
Negocjacje zbiorowe stosuje się do wszystkich negocjacji, które mają miejsce między pracodawcą (grupą pracodawców) albo co najmniej jedną organizacją pracodawców z jednej strony i co najmniej jedną organizacją pracowników z drugiej, w celu:
a) Określenia warunków pracy i zatrudnienia,
b) Uregulowania stosunków między pracodawcami i pracownikami,
c) Uregulowania stosunków między pracodawcami lub ich organizacjami a organizacją lub organizacjami pracowników.
U podstaw negocjacji zbiorowych – w większym stopniu niż w przypadku innych rodzajów negocjacji – leży jednoczesne dążenie do:
q osiągnięcia kompromisu przez wspólne poszukiwanie takich rozwiązań rozbieżnych interesów, które byłyby korzystne dla obu stron i oparte na konsensusie
q budowy klimatu współpracy oraz wzajemnego zaufania
Strony negocjacji, pracując razem są skazane na siebie, a dobry klimat jest warunkiem efektywnej pracy.
Negocjacje zbiorowe różnią się od innych negocjacji ze względu na swoje cele i strony w nich uczestniczące. Cechuje je ciągłość, ponieważ strony wzajemnie od siebie zależą. Każda z nich ma zasoby potrzebne drugiej, sukces jednej zależ od drugiej.
W odróżnieniu od innych negocjacji nie są one również dobrowolne, towarzyszy im bowiem groźba zarwania i wybuchu sporu zbiorowego, co przesądza o ich wyjątkowym znaczeniu społeczno – politycznym.
Rozstrzygnięcia uzgodnione w toku negocjacji dotyczą nie tylko ogółu pracowników reprezentowanych przez zainteresowane strony, bowiem wyniki negocjacji przenikają do świadomości publicznej i rzutują na oczekiwania innych organizacji związkowych pracodawców, stanowiąc dla nich niejako wzorzec do własnych oczekiwań.
Negocjacje zbiorowe posiadają swoje wady i zalety. Do zalet zalicza się cywilizowanie konfliktu i pokój społeczny jako następstwo osiągniętego kompromisu. Zwiększają też trafność wspólnych ustaleń a także zapewniają ich akceptację społeczną oraz niezbędną stabilizację warunków pracy i życia pracowników. Mogą również kreować lub umacniać integrację pracowników z firmą i zwiększać ich motywację do pracy.
Do wad należą przede wszystkim: powolniejszy proces podejmowania decyzji, a także pewne sformalizowanie stosunków między kierownictwem a pracownikami.
Negocjacje zbiorowe mają wiele wymiarów:
ü merytoryczny, dotyczący rozwiązywania problemów, które stały się ich przedmiotem, np. kwestii wynagrodzeń,
ü proceduralno – prawny, kształtujący zasady prawne i organizacyjne udziału stron w negocjacjach i sposób ich postępowania ułatwiający zachowanie równowagi i partnerstwa stron,
ü komunikacyjny, dotyczący zachowań stron w celu osiągnięcia klimatu zaufania i współpracy oraz technik negocjacji ułatwiających przekonanie stron o słuszności proponowanych rozwiązań,
ü polityczny, gdyż mogą osłabiać lub wzmacniać rządy, mogą też być eliminowane z przyczyn politycznych.
Negocjacje zbiorowe pełnią wiele funkcji. Z punktu widzenia pracowników są to funkcje: ochrona dystrybucyjna i partycypacyjna, z punktu widzenia pracodawców – funkcje: podejmowania decyzji, kształtowania pokoju społecznego oraz „kartelu” (eliminowania konkurencji, zwłaszcza płacowej, między różnymi firmami. Natomiast z punktu widzenia rządów – funkcje: legitymizacji oraz kształtowania pokoju społecznego.
Współcześnie negocjacje zbiorowe stanowią proce:
ü podejmowania decyzji i kształtowania polityki rynku pracy; jest to proces złożony, w którego toku rozważa się wiele problemów i możliwości,
ü kreowania prawa; pierwotne negocjacje kończyły się układami, które miały charakter prawa prywatnego. Obecnie stały się instytucją prawa publicznego, a oprócz nich są też zawierane inne porozumienia,
ü partycypacji pracowniczej; znaczenie jej zależy od szczebla, na którym są prowadzone negocjacje – gdy odbywają się one w zakładzie pracy, ma miejsce zarówno pośrednia, jak i bezpośrednia partycypacja, gdy odbywają się na szczeblach ponad zakładowych, to bezpośrednie kontakty negocjatorów z pracownikami są trudniejsze,
ü rozwiązywania problemów, np. sporów; wynika to z założenia, że negocjacje opierają się na równowadze stron; ze względu na różnice interesów mogą się czasami stawać źródłem konfliktów, co zależy od modelu negocjacji.

2. Struktura negocjacji zbiorowych.

Struktura tych negocjacji obejmuje:
ü Szczeble, na których się one odbywają
ü Jednostki negocjacyjne
Można wyróżnić kilka szczebli negocjacji: ogólnokrajowy, sektorowy, gałęziowy, regionalny, przedsiębiorstwa. Grupy pracowników i pracodawców, których dotyczą wyniki negocjacji stanowią jednostki negocjacyjne. Należą do nich na przykład: pracownicy umysłowi, robotnicy, pracownicy sfery badawczo – rozwojowej. Mogą one obejmować jednego lub więcej pracodawców.
Struktura negocjacji zbiorowych zależy od wielu czynników, a zwłaszcza od rodzaju spraw nimi objętych, polityki rządów oraz wpływu samorządów i rynku.
Można wyróżnić negocjacje bilateralne oraz trójstronne. W bilateralnych biorą udział tylko dwie strony. Na szczeblu przedsiębiorstwa jedną stroną negocjacji jest pracodawca, drugą natomiast przedstawiciele pracowników. Prawo reprezentowania pracowników mają związki zawodowe i przedstawiciele wybrani w walnych wyborach przez pracowników.
Na szczeblach wyższych będą to organizacje pracodawców i związki zawodowe, a wyjątkowo z braku związków – stowarzyszenia środowiskowe. W sektorze publicznym stronami negocjacji są, z reguły organy rządu i związki zawodowe.
Przyczyną negocjacji trójstronnych jest zazwyczaj troska o ograniczenie konfliktu i zapewnienie współdziałania wszystkich stron w przełamywaniu trudności gospodarczych, hamowaniu inflacji, ograniczeniu bezrobocia. Tą trzecią stroną są czasem członkowie rządu, a niekiedy biorą w nich udział niezależni eksperci, którzy pełnią rolę bufora między stronami reprezentującymi różne interesy. Wprowadzają oni wiedzę i rzetelną informację tworzącą podstawę racjonalnych wyborów.
Trójstronność jest pojęciem umownym, czasami są to dwie strony i dopiero ich ustalenia są rekomendowane stronie trzeciej do wykorzystania. Trójstronne negocjacje mogą występować na różnych szczeblach: międzynarodowym, ogólnokrajowym i regionalnym, a czasami na szczeblu gałęzi.
Jak wynika z istoty trójstronności, jej głównym celem jest budowa dialogu społecznego w sprawach polityki społeczno – gospodarczej. Ogólnokrajowe ciała trójstronne to również weryfikacja siły wpływu stron na własnych mocodawców, a tym samym swojej rzeczywistej reprezentatywności i wiarygodności. Trójstronność jest też sprawdzianem zdolności partnerów społecznych do integrowania różnych grup interesów wokół kompromisu, który w ich imieniu negocjują.
Kontakty trójstronne są zinstytucjonalizowane lub incydentalne. W kontaktach zinstytucjonalizowanych negocjacje zbiorowe prowadzone są przez specjalnie do tego celu powołane rady czy komisje. Udział w tych negocjacjach jest ograniczony do kilku najbardziej reprezentatywnych organizacji związkowych i pracodawców, które są w stanie realnie wpływać na zachowania swoich członków w celu stosowania przez nich ustaleń ciała trójstronnego, a jednocześnie, mają siłę oddziaływania na politykę państwa. Demokracja wewnętrzna stron umożliwia im zachowania samodzielne.
Celem kontaktów incydentalnych jest rozwiązywanie kluczowych, w danym czasie, problemów funkcjonowania państwa. Kontakty te kończą się porozumieniami, które zazwyczaj są nazywane paktami. Umowy formalne natomiast, sporządzane w czasie kontaktów zinstytucjonalizowanych , stanowiące punkt odniesienia dla zbiorowych układów pracy, są nazywane umowami bazowymi (generalnymi). Ich ustalenia są przenoszone na niższe szczeble za pośrednictwem biletarnych układów zbiorowych.

 


3. Przedmiot negocjacji zbiorowych.

Przedmiotem negocjacji zbiorowych są:
ü sprawy merytoryczne,
ü wzajemne relacje między stronami,
ü kształtowanie procedur i egzekucja wyników (ustaleń).
Sprawy merytoryczne można podzielić na dotyczące:
ü warunków pracy,
ü zatrudnienia,
ü wynagrodzeń.
Warunki pracy obejmują najczęściej:
ü higienę pracy (środki czystości, urządzenia sanitarne),
ü eliminowanie warunków szkodliwych i uciążliwych dla zdrowia i życia:
- kształtowanie środowiska pracy,
- zapobieganie wypadkom przy pracy, w tym środki ochrony, szkolenia,
- działalność bytową lub socjalno – bytową (dopłaty do obiadów, posiłki regeneracyjne itd.)
Warunki zatrudnienia to jeden z kluczowych przedmiotów negocjacji zbiorowych, a także obszar szeroko rozbudowanej legislacji dotyczącej rodzajów umów o pracę, ochrony zatrudnienia, czasu i urlopów, pracy w godzinach nadliczbowych i warunków szkodliwych dla zdrowia.
Rządy mają obowiązek zapobiegania bezrobociu i zapewnienia bezpieczeństwa socjalnego a celem ich polityki powinno być dążenie do pełnego, produktywnego i swobodnie wybieranego zatrudnienia.
Głównymi determinantami płac w procesie negocjacji zbiorowych są:
ü możliwości finansowe firmy i państwa,
ü produktywność,
ü trudności i efekty pracy,
ü koszty utrzymania,
ü rynek pracy.
Stosunki pracy, będące przedmiotem negocjacji, dotyczą współpracy kierownictwa z:
ü pracownikami poza strukturami związkowymi,
ü związkami zawodowymi.
Pracownicy mogą uczestniczyć w zarządzaniu bezpośrednio (partycypacja funkcjonalna) lub pośrednio (partycypacja przedstawicielska lub instytucjonalna) poprzez swoich przedstawicieli lub wyodrębnione instytucje. Funkcjonalną partycypację cechuje bogactwo form, które różnią się ze względu na siłę oddziaływania. Partycypacja zaspokaja oczekiwania pracowników w zakresie większego udziału w podejmowaniu decyzji i współodpowiedzialności, zmniejsza wyobcowanie pracowników w dużych zak ...

Ciąg dalszy w pliku do pobrania.

Wkuwanko.pl jako podmiot świadczący usługę hostingu materiałów edukacyjnych nie ponosi odpowiedzialności za ich zawartość.

Aby zgłosić naruszenie prawa autorskiego napisz do nas.

ikona Pobierz ten dokument

Wróć do kategorii

wkuwanko.pl

Wasze komentarze: dodaj komentarz

  • Nie ma jeszcze komentarzy do tego materiału.

Materiały w kategorii Techniki negocjacji [15]

  • podgląd pobierz opis Negocjacje - pojęcia ściąga ŚCIĄGA
  • podgląd pobierz opis Negocjacje – kilka zagadnień
  • podgląd pobierz opis Negocjacje – Wykład 01 WYKŁAD
  • podgląd pobierz opis Negocjacje – Wykład 02 WYKŁAD
  • podgląd pobierz opis Negocjacje – Wykład 03 WYKŁAD
  • podgląd pobierz opis Negocjacje – Wykład 04 WYKŁAD
  • podgląd pobierz opis Negocjacje – Wykład 05 WYKŁAD
  • podgląd pobierz opis Negocjacje zbiorowe
  • podgląd pobierz opis Strategie i techniki negocjacji
  • podgląd pobierz opis Techniki negocjacji – Wykład 01 WYKŁAD
  • podgląd pobierz opis Techniki negocjacji – Wykład 02 WYKŁAD
  • podgląd pobierz opis Techniki negocjacji – Wykład 03 WYKŁAD
  • podgląd pobierz opis Techniki negocjacji – Wykład 04 WYKŁAD
  • podgląd pobierz opis Techniki negocjacji – WYKŁADY WYKŁAD
  • podgląd pobierz opis Wstęp do negocjacji
[ Misja ] [ Regulamin ] [ Kontakt ] [ Reklama ]   © wkuwanko.pl 2008-2017 właściciel serwisu SZLIFF

Partnerzy: matzoo.pl matmag.pl batmat.pl onlinefm.pl pisupisu.pl Matematyka radio online